Umphang en de Chang

Zondag in Bangkok
Zondag ga ik met de vier meiden uit Parijs als laatste trip nog naar de hoogste toren van Thailand. Ik geniet van het uitzicht. Ik neem daarna afscheid van Bangkok en de Franse meiden. Ik stap in de tuk tuk op naar een nieuw avontuur..

Na een rit van 19 uur stap ik over op een klein busje wat de laatste vijf uur door de bergen zal afleggen naar Umphang toe. De laatste vijf uur zit ik in een open busje, ik voel dat het steeds kouder begint te worden en ik lang niet warm genoeg gekleed ben. Mijn oren moet ik steeds klaren door het hoogte verschil. Ja...het verschil tussen Singburi en Umphang is groot. Ik verruil een plat warm landschap voor een vol met bergen, bomen en koud regenachtig landschap. Af en toe open ik mijn ogen en sta versteld van de schoonheid van het gebied. Heuvels zo ver mijn ogen reiken, rijstvelden, maisvelden en kleine rieten huisjes.

Ja…Ik ben er klaar voor. Na een lange reis kom ik eindelijk in de ochtend in Umphang aan. We mogen even rusten en daarna gaan we naar het bos vol met bananenbomen. Het dagritme wordt mij al snel duidelijk:

-Bananenbomen omhakken met grote kapmessen, de top van de boom eraf hakken, het buitenste laagje van de boom er af halen. Een mooie blaar vormt zich al snel op mijn rechterhand. Die de rest van de week groter en groter wordt.

-Omhoog klauteren met de grote stam. Bang zijn om vies te worden moet je niet zijn. Het is zo glibberig van de regen en modder dat ik continu naar beneden val met mijn veel te grote boomstam. Zo eigenwijs als ik ben wil ik het perse alleen doen. Ik moet een stuk omhoog klimmen. Na een paar keer vallen bereik ik dan uiteindelijk de bus waar we de boomstammen inladen. Vol goede moed en modder loop ik weer naar beneden om de volgende boom om te hakken.
-Via een glibberige weg rijden we in twee jeeps naar de olifanten toe, er zijn er zes. Ze staan allemaal al klaar als we aankomen. Onder een afdak staan ze vast aan een houten paal. We laden de vrachtwagen uit. Ik pak weer een kapmes en begin op de lange en dikke boomstronken in de hakken. Ik voel mijn blaar bij iedere hak beweging. De kleine stukken leg ik neer. 

-We voeren de olifanten door de de bananstammen te geven. Je houdt de stam voor hun slurf en dan pakken ze de stam zo aan met hun slurf. Al snel merk ik dat de olifanten aardig kieskeurig zijn welke stam ze wel en niet willen. Met hun lange slurf ruiken ze aan beiden uiteinde aan de stam. Te droog dan nemen ze gewoon de volgende. Ze slaan met hun slurf het buitenste gedeelte van de stam eraf en eten en binnenste sappigste gedeelte.

-Als we alles aan de olifanten hebben gegeven eten ze alle resten op en kunnen we ook eten, een lange tafel tegenover de olifanten wacht op ons. Tijdens het eten observeer ik de olifanten. Ik merk al gauw dat het lieve dieren zijn. Ik eet zo snel mogelijk en ga weer bij de olifanten staan om lekker te knuffelen.

-Na het eten mogen we een stuk door het gebied op ze rijden. Dit keer geen gekke stellages op hun lichaam. Het voelt fantastisch op de wereld vanuit de ogen van een olifant te zien. De eigenaren van de olifanten lopen voorop en de olifanten lopen erachter aan.

-Het leukste gedeelte vind ik het wassen van de olifanten. De olifanten gaan te water, ik sta al te wachten. Al binnen 1 dag heb ik een favoriete olifant waarmee ik een mooie band heb opgebouwd in zo een korte tijd, haar naam is Bundi en ze is 15 jaar jong. Zodra ze het water in gaat zijn we onafscheidelijk. Ik ga op haar zitten en af en toe liggen. Bundi gaat lekker liggen en woelt wat door het water, ze laat zich lekker verzorgen. Soms gaat ze helemaal onder water en ik lig nog steeds op haar. Bundi en ik genieten optimaal. Ik probeer wat met de eigenaar van Bundi te praten en hij leert me wat trucjes.

-Na het programma gaan we weer naar ‘huis’.

Op woensdag zijn we na alle activiteiten naar een mooie waterval geweest. We mochten erin zwemmen, in plaats van te zwemmmen besloot ik om zo ver mogelijk omhoog te klimmen/zwemmen. Ik was de ene waterval nog niet gepasseerd en ik zag al weer een volgende. Het was echt zo fantastisch mooi. Hoe hoger ik klom hoe mooier het werd. Ik begin tot de conclusie te komen dat iedere activiteit die ik alleen onderneem, ik de mooiste ervaringen opdoe. Ik zie geen enkele reden om niet verder te ontdekken, verder te kijken dan mijn neus lang is.

Op donderdag zijn we de hele dag gaan water raften tot mijn grote teleurstelling. Ik probeerde nog te vragen of ik bij de olifanten kon blijven maar dat was niet mogelijk. Uiteindelijk was het natuurlijk super leuk maar een week(lees vijf dagen en dus uiteindelijk vier) met de olifanten is eigenlijk echt kort. Tijdens het raften was de omgeving echt fantastisch mooi!

Vrijdag was de laatste dag tot mijn grote spijt. Ik heb nog getwijfeld om een extra week te blijven. Toch blijf ik bij mijn keuze die ik thuis heb gemaakt. Ik vond het erg moeilijk om weg te gaan en afscheid te nemen van het project, vooral Bundi ga ik missen. (Stom om te zeggen na vier dagen , maar het is echt zo). Ik heb gemerkt dat iedere olifant een eigen karakter heeft. De week is voorbij gevlogen en ik zou willen dat ik meer weken de besteden had.

Weekend:
Ik neem afscheid van Umphang en ga het weekend met vier andere meiden naar het oude Birma wat tegenwoordig Mayamar heet. Een ander land, we zijn er zo dicht bij dat kunnen we niet missen. Zaterdag steken we de grens over, per direct merk ik dat we in een ander land zijn. Er zijn geen toeristen en we worden van alle kanten aangestaard en er worden foto’s van ons gemaakt. De geschiedenis van Burma is erg problematisch vandaar dat er weinig toeristen zijn. Het weer was er erg slecht maar desondanks heb ik absoluut genoten van alles. We zijn gewoon alle straatjes ingelopen en tijdens het eten een wild vreemde tentjes ingelopen en maar gebaren dat we graag wat zouden willen eten. We krijgen wat voorgeschoteld en proberen van alles op. Wel probeer ik me te houden aan, is it: boiled, cooked or peeled. Ondanks dat er geen toeristen zijn, zijn de mensen erg vriendelijk en behulpzaam. Birma is vervallen, arm en desondanks mooi. Zaterdag avond reizen we terug naar Singburi. In de bus denk ik terug aan de week en kom terug in Singburi met mooie nieuwe herinneringen.

Ja de week zit erop……

Morgen begin ik met twee weken les geven aan kinderen van  

4 t/m 14. Ik weet nog niet goed wat ik kan verwachten, ik heb meerdere spullen gekocht voor de kinderen wat ik in mijn les kan gebruiken. Ik weet dat ik les ga geven op de Wat sing school. Ik gooi mezelf in het diepe en ik ga mijn uiterste best doen voor het project. Er zijn hier een tekort aan vrijwilligers die les willen geven, ik kijk er naar uit!

Bedankt voor alle leuke, grappige en lieve reacties ik heb helaas niet genoeg tijd om ze allemaal individueel te beantwoorden.

Veel liefs!

P.s ik heb weer foto’s toegevoegd