Lesgeven:
Voordat ik begin aan het lesgeven hoor ik van veel andere vrijwilligers dat het lesgeven echt verschrikkelijk is. De kinderen schijnen je net als papagaaien na te praten en of ze het snappen is de de volgende vraag.

Ik bereid zondag avond mijn eerste les voor en dan met zoveel mogelijk Thaise vertaling van de Engelse zinnen. Ik ga maandag ochtend aardig zenuwachtig richting de school toe met mijn lesje en wat spulletjes. Ik ben met nog twee andere vrijwilligers. We krijgen een kort gesprek met de 'Engelse leraar' die zichzelf moeilijk verstaanbaar kan maken in het Engels. Al gauw krijgen we een schema in ons hand gedrukt wat vrij strak ik. Van 8 tot 4 zitten we onder de pannen.

De school zelf ziet er echt keurig uit. Alles is geregeld en ik verbaas me over het feit dat er een Engels schema is. De schoenen gaan uit voor het klaslokaal en de kinderen zijn mega gehoorzaam. Toch even hele andere koek dan Nederland.

Voordat de les begint vraag ik aan de andere twee vrijwilligers wat ze hebben voorbereid en al snel begrijp ik al dat ze een beetje wilde kijken hoe het ging lopen. We worden voor de klas gegooid en dan worden we alleen gelaten. Succes!(daar was ik wel op voorbereid dankzij de vrijwilligerstraining, dit schijnt namelijk veel voor te komen)

De twee andere vrijwilligers kijken mij een beetje schaapachtig aan, ik dacht nou dan doe ik het zelf wel. Ik pak een krijt en neem de leiding. Ik merk al gauw dat het lesgeven helemaal niet verschikkelijk is, het is eigenlijk gewoon leuk! Tijdens het lesgeven schieten me veel ideeen binnen en op deze manier hebben we leuke en creatieve lessen en komen de andere vrijwilligers ook goed tot hun recht. De kinderen spreken me aan met teacher Prins en dat bevalt me wel. Op maandag middag is er een creatieve middag met zingen, koken, spelletjes, geschiedenis en gedichten. De kinderen zijn erg lief en de leraren zijn meer dan bereidwillig om ons te helpen

Na een volle dag les geven merk ik dat het echt erg intensief is. Het lesgeven gaat echt niet vanzelf, continu moet je checken of ze het echt wel begrijpen omdat ze je inderdaad graag na praten. Geduld is erg belangrijk en creativiteit. Lesgeven aan Thaise kinderen met alleen Engels is echt erg moeilijk.. Als we thuis komen ga ik direct liggen en val in slaap.

Ik merk al gauw dat dit geen armoedige school is, en dat er ook Engelse leraren zijn. Ik vraag me toch af in hoevere de hulp nodig is gezien het feit dat er ook Engelse leraren zijn. Ik heb veel plezier in het lesgeven maar ik wil me toch ook nuttig maken aan mensen die daar veel behoefte aan hebben...
Het werk wat we doen wordt wel erg gewaardeerd op de school en tijdens een wandeling in de pauze krijgen we van een monnik ook eten en drinken als geschenk wanneer we vertellen wat voor vrijwilligerswerk we doen. Ook de kinderen zeggen aan het eind van iedere les 'thank you teacher'.

Op donderdag is de school gesloten vanwege een spellingswedstrijd Engels. Ik besluit om donderdag met een ander project mee te doen omdat ik mezelf toch nuttig wil maken.

Ik draai mee met het weeshuis project. Een project waar 275 weeskinderen in de eerste instantie opgevangen zijn door de monnikken en nu tegenwoordig voornamelijk door de lokale organisatie Greenway (waar ik nu bij zit) onderhouden wordt plus 30% van de overheid. Het weeshuis is een huis en een school tegelijk. Zodra ik aankom zie ik een compleet andere wereld. Het is zo anders dan de 'normale' scholen. Het is moeilijk om het te beschrijven, ik heb wel wat foto's toegevoegd. De kinderen slapen met zijn allen in een kamer wat vol met stapelbedden staat en echt helemaal is volgebouwd. Ik laat me vertellen door andere vrijwilligers dat er 3 kinderen in 1 bed slapen. Ook zijn er kamers met alleen maar matrassen op de vloer, er zijn gelukkig wel klamboes. Het is een complete choas.

Ik voel me snel aangetrokken tot het project en probeer de hele dag een overzicht te krijgen van wat er allemaal moet gebeuren. Ik heb al vrij snel een goed overzicht en spreek met meerdere vrijwilligers die hele goede initiatieven heb opgezet, niet weten wat ze moeten doen, geflopte projecten hebben of continu klagen omdat er totaal geen structuur is.

Ik spreek met twee Nederlandse meiden die aardig wat geld hebben ingezameld en leuke projecten hebben lopen en met de begeleider die alleen 60 vrijwilligers moet begeleiden die totaal geen idee hebben wat ze moeten doen.

Ik voel mijn leidinggevende skills borrelen om aan het werk te gaan. Ik spreek met de begeleider en stel hem wat ideeen voor, voordat ik het weet vraagt hij of ik volgende week samen met hem de leiding neem. Ik ben reuze enthousiast. De Nlse meiden hebben nog geld over van de donatie en weten nog niet goed waar ze het aan willen besteden, ze vertrekken op vrijdag en willen het geld aan mij toevertrouwen.

Ik besluit al snel dat ik dit project graag wil oppakken en ik me meer nuttig kan maken in het weeshuis. Ik heb het gevoel dat ik mijn kwaliteiten meer kan ontplooien in dat project.

Met vele ideeen ga ik aan de slag met het weeshuis project. Ik baal dat ik niet meer tijd te besteden heb, maar ik zal doen wat ik kan!

Groetjes en veel liefs!