Hallo allemaal,
Ik ben zojuist goed aangekomen op Schiphol. Ik werd opgewacht door mijn moeder, Laura, Vicky en Sietse met een prachtig warm onthaal! Wat gek zeg om na een maand zonder contact elkaar weer te zien, horen en spreken! Erg leuk! KLM is een mega fijne maatschappij (hihi echt hoor Martin en Ellen:P) en ik heb tijdens de vlucht ook nog weer leuke nieuwe backpakkers leren kennen.

Voor nu mijn laatste week in Thailand en een paar foto's van Thailand:

Sawadie kha,

Mijn laatste ervaringen in Thailand waren onvoorstelbaar geweldig. In een week tijd had ik nooit verwacht dat ik nog zo veel kon bereiken, ervaren en meemaken.

Slapen in het weeshuis
Op dinsdag besloot ik in het kader van ‘dat moet je gewoon gedaan hebben’ in het weeshuis te slapen samen met twee andere vrijwilligers, Margot en Cecile. Na het werk in het weeshuis hebben we de groep uitgezwaaid en zijn wij gebleven. Het werk zelf die dag was ook erg ‘zwaar’ van alles regelen organiseren en continu vrijwilligers die naar je toe komen om je iets te vragen. Ik zie echt wel in waarom P-Wan iemand nodig heeft die hem kan helpen. Een link tussen vrijwilligers en de coördinator.

Als de groep vertrekt krijg ik onmiddellijk een ziek meisje in mijn armen gedrukt, na een meting bleek ze 41 graden koorts te hebben. Onmiddellijk probeer ik uit te leggen dat het arme kind naar de dokter moet. De juf lijkt me te begrijpen en loopt vervolgens weg om niet meer terug te komen. Ik probeer haar maar wat paracetamol te geven maar in wat voor vorm dan ook, ze wilt het niet innemen. Ik besluit om haar maar te wassen met koel water. En dan zit er niets anders op dan bedrust. Ik voel me ontzettend gefrustreerd en kan maar niet begrijpen dat een kind van 6 jaar oud met 41 graden koorts totaal aan haar lot overgelaten wordt.

Langzaam begin ik te begrijpen dat men hier niet voor ieder ‘wisse wasje’ naar de dokter gaat. Ik moet meer Thai denken en het starre westerse maar loslaten. Ik plof ergens neer en probeer de kinderen te observeren en mijn frustratie maar los te laten. De kinderen spelen met alles wat ze tegen komen, waaronder stenen om kokosnoten mee open te gooien, werkmateriaal en andere gevaarlijke dingen. Ik ben eigenlijk maar aan het wachten tot het een keer mis gaat. Ik zie geen toezicht alleen maar kinderen die over het hele terrein rondlopen en spelen met alles voor handen.

Ik kan het, het beste omschrijven als een grote apen heul. Ik kijk om me heen en zie geen toezicht. Er zijn 275 kinderen en geen toezicht. En alles lijkt zichzelf te regelen. Niemand maakt zich druk en op een één of andere manier lijkt het gewoon allemaal goed te gaan. Ik begin te lachen bij het idee dat er in de westerse cultuur mensen in de speeltuin achter hun ene kind aanrennen. Stel je voor dat ze vallen?

Van het één op het andere moment verzamelen alle kinderen zich op het plein in keurige nette rijen en een leraar/verzorger pakt een microfoon.
Hij praat wat met ons en vraagt of we nog leuke liedjes weten. Het enige wat we kunnen bedenken is hoofd schouder knie en teen. ‘toe maar’ zegt hij en grinnikt wat. Cecile en Margot demonstreren en ik krijg de microfoon in mijn handen gedrukt. We kijken elkaar alle drie een beetje verbaast aan en snappen niet helemaal waarom we dit doen. Ik begin in het Engels het liedje te zingen Cecile en Margot doen het voor. Tot onze verbazing staan alle kinderen op in keurige rijen en zingen en ‘dansen’ in volle borst mee. We zijn totaal verbaast, van een enorme chaos (in mijn belevenis) naar een totale orde en structuur. De leraar lacht vriendelijk en maakt allemaal grapjes met de kinderen, ik zie al snel dat ze gek op hem zijn. Alle kinderen pakken ‘plotseling’(voor ons) een bezem en vegen de vloer en ruimen alles op. Zo ga ik de hele avond van de ene verbazing in de andere.

Als we op het weeshuis komen om te werken lijkt het één grote chaos te zijn. Ik denk echter dat het een gebrek aan kennis is van onze kant. Wij zijn natuurlijk de hele dag bezig om alles beter te maken en het schema van de kinderen gaat dan ook totaal langs ons heen. Ik denk terug aan Nederland en aan de problemen wat ouders ondervinden van één of twee kinderen en waar ‘ze ’zich niet allemaal druk om maken. Ik denk aan de kinderen van Nederland die je haast geen ‘nee’ meer kan verkopen. Zouden wij als westerse mensen misschien meer los moeten laten?

Hier in het weeshuis is het zo een andere realiteit. 275 kinderen en twee leraren/verzorgers. De oudere kinderen helpen de jongeren en de ouderen scheppen het eten op voor de jongeren en er verzamelen zich keurige rijen. Een schep rijst en een schep met ‘wat anders’. In de avond voor het slapen verzamelen alle kinderen weer en word er nog samen gemediteerd/gebeden. Alle kinderen zeggen in koor wat de leraar zegt. Daarna verzamelt zich weer een rij en krijgt iedereen een handje met wat poeder ter preventie van de muggen.

Daarna gaan alle kinderen naar bed. Dit doen ze allemaal zelfstandig. Wij slapen ook tussen de kinderen in. Een uur later is het helemaal stil, alle lichten zijn uit en alle kinderen slapen. Alles regelt zich vanzelf. Wij kunnen echter om 9 uur nog niet echt de slaap vatten. Midden in de nacht liggen er vier kleine voeten over mijn lichaam heen. De kinderen gaan van de ene houding in de andere en slaan continu wel één of meer lichaamsdelen om me heen, hihi. Ik merk dat ze dit ook bij elkaar doen. In 1 bed slapen twee of drie kinderen. Het lijkt wel alsof ze het fijn vinden om samen te slapen.

Het was een hele bijzondere ervaring om in het weeshuis te slapen, ik kan niet zeggen dat het een leuke ervaring was. De condities zijn gewoon slecht en je voelt je opgesloten. Ik heb er echter wel veel van geleerd. Ik denk dat ik maar één uurtje geslapen heb ofzo, we hebben ook wel veel gelachen want we hadden alle drie doeken om ons hoofd heen ter preventie van de luizen. Zag er erg grappig uit. In de ochend werden alle kinderen wakker om 06:00 uur en beginnen keurig hun eigen bed op te ruimen en hun lakens op te vouwen. Binnen 15 minuten ziet het er keurig uit. Wauw ik sta alweer versteld!

Om 10:00 kwamen de andere vrijwilliger weer en konden we weer met ons dagelijks werk aan de slag gaan. Ik ben erg blij dat ik dit gedaan heb omdat ik me realiseer dat ik toch te veel westers denk en het misschien geen kwaad kan om zo nu en dan in Thai oplossingen te denken. De koorts van het meisje was de volgende dag gelukkig gedaald. Het lijkt wel alsof alles zich vanzelf regelt, hoewel ik nog steeds van mening ben dat een kind van 6 bij 41 graden koorts naar de dokter gaat.
Het organiseert zich zelf maar dat neemt echter niet weg dat niet alle kinderen gelukkig zijn. Er zijn zat kinderen die veel huilen en met een onwijs bezorgde blik kijken die je niet hoort te zien bij kinderen. Hoe je het ook went of keert de leefomstandigheden zijn verre van ideaal.

Van het geld wat ik van de Nederlandse meiden overhandigd gekregen heb, hebben we:
-De kinderspeelplaats compleet laten opknappen
-18 ventilatoren gekocht voor de jongens, er was maar een enkeling die het wel had
-Een professional betaald voor het monteren van de nieuwe deuren in de nieuwe toiletten
-Veel prullenbakken gekocht (plastic manden) die we verspreid hebben over het hele gebied
-100 nieuwe schoenen/slippers besteld
Het overige geld heb ik overgedragen aan de nieuwe senior volunteer (lees het stuk hieronder)

Het maken van het volunteer guide book
Op woensdag probeer ik met P-Wan weer een productieve dag te creëren. Ik stel hem wat dingen voor en plotseling vraagt hij of ik met hem mee wil gaan om zijn baas te ontmoeten en te vertellen wat ik heb gemaakt. P-Wang vertelde dat hij had al een afspraak had en graag zou willen dat ik hem help. Ik begin wat nerveus te lachen, maar ik zie al gauw dat hij serieus is. Ik twijfel nog even want ik had wel erg uitgekeken om naar het zwembad te gaan. Maar goed waarom ook niet! We zetten de rest af bij het zwembad en ik zwaai ze wat treurig uit.

In de bus heb ik te veel tijd om na te denken en begin me af te vragen of het nou allemaal wel zo een goed idee is. Natuurlijk is P-Wan blij dat ik hem help en een soort van overzicht voor hem maak, maar het is nou ook weer niet zo een geniaal idee ofzo. Als we aankomen douch ik nog even snel en kleed me om in wat semi fatsoenlijks, gezien het feit dat ik die nacht in het weeshuis geslapen had.
Ik verzamel mijn papieren en loop naar de vergader ruimte toe.
Plotseling zie ik: de hoofdbaas van de Greenway organisatie van Thailand zitten, de hoofd coördinator van Greenway, de project ontwikkelaar en de coördinato van het weeshuisr P-Wan zitten. Ik voel me buiten mijzelf keren en me in hemelsnaam af te vragen hoe ik hier nou weer in verzeild geraakt ben! Ik stel me netjes voor en merk al gauw dat ik degene ben die blijkbaar het woord moet doen. Ik verzamel mijn moed en presenteer mijn concept van mijn ‘Volunteer guide book’. Ik leg ze mijn idee uit hoe we structuur aan kunnen brengen in het weeshuis en blijf zelfverzekerd en motiveer alles. Er word weinig gezegd en veel geluisterd en beamend geknikt. En dit allemaal in het Engels!

Uiteindelijk komt het hoge woord eruit….ze vinden het een fantastisch idee en een goede manier om structuur te brengen. Simpel, duidelijk en hanteerbaar voor iedereen. Ik zucht van opluchting omdat ik van het één op het andere moment voor de leeuwen gegooid word. Nog geen paar uur daarvoor lag ik in een weeshuis te slapen en dan sta ik plotseling voor het hoofd van de organisatie uitgebreid te vertellen hoe het allemaal zou moeten verlopen. En min of meer in andere woorden te vertellen dat de manier waarop het nu gaat niet erg goed is!

We beginnen samen te brainstormen en bedenken nog een stuk waarbij je er voor kan kiezen om senior volunteer te worden. Dat betekent dus dat er nog een vrijwilligers coördinator komt, die de schakel zal zijn tussen de vrijwilligers en de coördinator.
Ze vroegen of ik dit concept ook wil maken voor de andere twee weeshuizen. Wauw! Ook word er nog gepraat om dit concept voor andere projecten te gebruiken. Dit betekende voor mij dat ik donderdag en vrijdag niet naar het weeshuis ben gegaan maar thuis gebleven ben om op het kantoor te werken.

Ik heb vanaf woensdag tot vrijdag nacht keihard gewerkt om alle boeken (twee dezelfde boeken per weeshuis dus zes boeken in totaal) af te maken met een paar uurtjes slaap. De hoof coördinator, Phil, heeft me geholpen door alle materialen te halen die ik nodig had. Er waren ook veel andere vrijwilligers die vroegen of ze konden helpen. Helaas kon dit pas bij het uitdraaien van de papieren. Daarvoor moest ik alles wat in mijn hoofd zat op papier krijgen. Uiteindelijk heb ik alles kunnen afronden. De weeshuizen waar ik zelf niet geweest ben hebben nu een boek met een paar standaard projecten, de rest kan ingevuld worden door andere vrijwilligers tijdens het vrijwilligers werk. Het weeshuis waar ik zelf geweest ben is tot in den detail ingevuld met alle informatie en input van de vrijwilligers en P-Wan.

Het eindresultaat is naar mijn mening erg mooi geworden ik heb per weeshuis:
-Twee volunteer guide books/mappen
-Diverse schriften voor het Engelse les geven
-Een notitie boek voor het mosquitonet project. Waarbij iedere dag vijf kinderen les krijgen hoe ze hun eigen klamboe moeten maken
-1 harde schrift voor de senior volunteers om informatie aan elkaar door te geven
-een etui met pennen

Ik heb alle materialen in een grote zwarte box gedaan. The black box, hoe toepasselijk!

Alles is opgeslagen op een usb stick zodat er heel makkelijk wat aangepast kan worden. Het boek is een lopend proces waarbij het idee is dat je heel simpel wat kan aanpassen.
Nou ik moet zeggen dat ik trots op het eindresultaat ben! Toen het eenmaal af was heb ik alles gepresenteerd aan de nieuwe senior volunteer(ik ben heel blij dat er gelijk al één is voor de eerste twee weken), de hoofd coördinator en de project ontwikkelaar. We hebben goede toekomst plannen gemaakt om dit concept draaiende te houden en iedereen is erg bereid om te zorgen dat het gaat werken. Ik heb goed vertrouwen en hoop dat het gaat werken. De organisatie heeft toegezegd mij op de hoogte te blijven houden van de ontwikkelingen.

Als je het leuk vind om het boek in te zien/te lezen laat dan even een berichtje achter om de site of prive via: [email protected]!

Ik zit op het moment op het vliegveld in Bangkok. Ik kan met een tevreden gevoel naar huis gaan. Ik heb het gevoel dat ik een verschil heb kunnen maken voor langere termijn en er zijn , alle ideeen komen namelijk van de vrijwilligers die ik geïnterviewd heb.

Ik ga Thailand erg missen. Ik heb een blij gevoel om naar huis te gaan maar tegelijkertijd een naar gevoel om te vertrekken. Tijdens het vrijwilligerswerk kom je bij plaatsen waar je normaal gesproken nooit naar toe gaat en amper toeristen zijn. Je leert de Thai daar kennen ze zijn erg vriendelijk en veel geven even niet nemen. Ik weet dat ik absoluut niet moet gaan vergelijken met het westen maar ik denk dat ik wel meer moeite zal hebben met de westerse cultuuer. We zouden allemaal een stukje ego weg moeten gooien en meer moeten geven in plaats van nemen. Ik heb hier veel van geleerd en zal zelf ook proberen om dat na te streven. Ik heb meerdere momenten gehad dat ik me oprecht schaamde om een westerling te zijn door het gedrag van medevrijwilligers.

Voor nu proberen afscheid te nemen van Thailand en vooruit te kijken naar Nederland. Ik heb een ontzettende mooie tijd gehad, veel geleerd, gezien, gedaan, leuke nieuwe buitenlandse vrienden gemaakt waarbij een bezoek naar Parijs en Italië al vast staan en ik heb genoten van het vrijwilligers werk!

Als je me zou vragen waar heb je spijt van dan zou ik zeggen: Ik heb nergens spijt van, de volgende keer zal ik echter wel langer op één project blijven. Iedere week wat anders doen is voor de kwaliteit van je werk niet echt geweldig. Ik heb nu wel veel gezien juist doordat ik veel verschillende projecten heb gedaan. Ik heb er dus geen spijt van maar voor een volgende keer zal ik daar een andere keuze in maken.

Ik wil iedereen bedanken voor het volgen van mijn blog en het meereizen. Ik heb erg veel gehad aan alle leuke, lieve en grappige reacties als ik het even wat minder had kon ik toch wel power uit de berichten halen. Motivatie vinden in een ‘hopeloze situatie’ is soms moeilijk vooral omdat je zo graag wat wilt betekenen voor de kinderen.

Nu ben ik weer terug in Nederland, het voelt gek en raar. De cultuurschok ervaar toch wel andersom! Maar daarover later meer! Nu eerst....Slapen!

Veel liefs!