Orphanage project
Vanaf donderdag ben ik verstrengeld in het weeshuis project. Ik kwam donderdag aan in het weeshuis project, er moet zoveel gebeuren... je weet van de gekte gewoon niet waar je moet beginnen en wat de beste strategie is om alles aan te pakken. Ik voel dat ik plotseling erg baal dat ik slechts één miezerige week en twee extra dagen bij het weeshuis project ben.
Ik spreek met veel vrijwilligers om een beetje een indruk van het project te krijgen van het project, veel vrijwilligers hebben veel ideeën maar er is geen structuur. Er is niets geregeld en er staat niets op papier. Op het moment dat je aankomt moet je eigenlijk zelf maar bedenken wat je gaat doen.

Er zijn een paar Nederlandse meiden die zo ongeveer 3500 euro hebben verzameld en een mooi project hebben opgezet om nieuwe toiletten te financieren en de vloer waar de was hangt compleet te verharden, zodat de kleren niet meer op het gras vallen maar in ieder geval op het beton. Er is weer werk want er is een budget. Er zijn zoveel dingen die in de toekomst nog moeten gebeuren, maar hoe kan een toekomstig vrijwilliger dat nou ook weten als er niets is vastgelegd?

Voordat ik het weet pak ik mijn notitieblok en heb een gesprek met alle vrijwilligers om te vragen:
-Wat zijn de lopende projecten?
-Welke projecten zou je graag willen opzetten als je meer geld en tijd had?
-Wat zijn de problemen zonder oplossingen?
-Wat is je opgevallen?
-Welke regels zouden er moeten zijn?
Ik spreek met ongeveer 40 vrijwilligers en een uur met de co-coördinator die al vijf jaar aan dit project werkt alleen. P-one de coördinator regelt de administratie, het vervoer, het weeshuis met 275 kinderen en alle rondom het project. Hij verteld me voornamelijk dat hij het niet kan bijbenen met zoveel vrijwilligers. Iedereen vraagt hem wat ze moeten doen, er zijn per week ongeveer 60 vrijwilligers. Iedere week zijn er bijna nieuwe mensen, een enkeling blijft voor een langere periode. De vrijwilligers die voor één week blijven hebben last van het feit dat er totaal niets geregeld is.

Ja zo kan ik nog wel even doorratelen maar het moet natuurlijk wel interessant blijven om te lezen! Zoals ik in mijn vorige blog vertelde mag ik deze week samen coordineren met P-one. En de meiden die het geld hebben verzameld hebben het overige geld aan mij toevertrouwd zodat ik er deze week nog mee aan de slag kan.

Ik besluit om een boek/map te maken met een overzicht van alles wat er gaande is in het weeshuis, zodat als er nieuwe vrijwilligers komen het boek/map hun 'bijbel' is waarin alles vastgelegd is. Ik leg alles vast van de gesprekken die ik donderdag en vrijdag gevoerd heb en ik krijg een hoop input van iedereen.

In het weekend besluit ik om thuis te blijven ipv naar de watervallen te gaan in Kanchanaburi. Bij de vrijwilligerstraining is één van de belangrijkste dingen wat ik heb geleerd om te zorgen dat je iets achterlaat zodat je iets bijdraagt. Ik ben enthousiast en ga met vol goede moed en een notitieboek vol met aantekeningen aan de slag. Ik besluit om het als volgt in te delen:
-Rules
(Ik heb regels opgesteld waar de vrijwilligers zich aan 'moeten' houden. vb. spreek alleen Engels tegen de kinderen.)
-Projects
(alle projecten die er gaande zijn. Per project één pagina.)
-Schedules
(Een verplicht schoonmaakrooster en een verplicht rooster met andere dingen die er sowieso moeten gebeuren zoals het wassen van de kinderen en welke dag er luizen shampoo wordt gebruikt)
-Future projects
(Projecten die nu nog niet mogelijk zijn maar later wel)
-How to make your own project
-(Uitleg hoe mensen hun eigen project in de map kunnen voegen aan de hand van een voorbeeld)
-Donation list
(Lijst met projecten en materialen waar geld voor nodig is)
-Schedule children
(Weekrooster van de kinderen)
-Ideabox and unsolved problems
(Mensen met nieuwe ideeën en een klaag box)
-Finished projects
(De afgemaakte projecten kunnen hierin bewaard worden zodat nieuwe vrijwilligers kunnen zien wat er allemaal al is gebeurd)

Vanaf donderdag werk ik onafgebroken om alles af te maken. Het hele weekend staat in het teken van het project op zaterdag word ik ziek vanwege voedselvergiftiging wat vrij vaak voorkomt in een ver vreemd land. Dat maakt het zieke gevoel er niet minder ellendig om. Een dag bedrust en ziekte zijn vereist om er weer bovenop te komen. Op zondag voel ik me al wat beter en werk ik vol goede moed door. Het was echter onmogelijk om alles in 1 weekend af te maken maar goed genoeg om maandag te starten met een nieuwe aanpak.

Op maandag is het dan zover de nieuwe groep van 60 vrijwilligers start en P-one is maar wat blij met mijn hulp. Hij blijft me maar bedanken en geeft me de volle vrijheid om de coördinator uit te hangen. Na een korte introductie van P-one over het weeshuis zelf stelt P-one mij voor als Prince (als in mijn achternaam Prins) en krijg ik de kans om de regels uit te leggen, een rondleiding te geven en gelijk te vertellen wat voor projecten er allemaal lopen en waar er allemaal gewerkt kan worden. Ook leg ik ze mijn map uit en hoe je het kan gebruiken.
De hele dag ben ik aan het rennen en vliegen om iedereen te helpen met het opstarten van de projecten. Ja goh wat een werk allemaal. Maar ontzettend tof! Van het één op het andere moment heb ik mijn kwaliteiten om weten te zetten zonder donaties om een project op te zetten wat orde creëert in een gigantische chaos.

In de bus zit ik samen met P-one voorinen praten we nog over wat er allemaal moet gebeuren.
Zo gek dat ik van het één op het andere moment me in een hele andere ‘positie’ bevindt. Er zitten ook wel nadelen aan die ik weliswaar al wel kende . Ik voel wel een aardige afstand tussen mij en de andere vrijwilligers waarbij een onzekerheid in mij naar boven kruipt, doe ik het wel goed?

Ik hoop met dit project te kunnen bereiken dat de projecten die opgezet zijn door andere vrijwilligers kunnen voortleven en niet doodbloeden. Er zijn zoveel bereidwillige mensen maar ik geloof wel dat er een systeem moet zijn om processen te kunnen leiden in ieder project of maatschappij.

Ik voelde me zo naar toen een nl meisje een project had opgezet en het in haar ogen ‘geflopt’ was waar ze zo hard voor had gewerkt. Ze vertrok, dus dat betekende ook het einde van alles waar ze zo hard voor gewerkt had. Zodoende is dit idee wel een beetje ontstaan. En ik heb haar beloofd dat haar project zal voortleven.

Nou phoeh wat een lang verhaal uiteindelijk! Voor degene die tot het einde van het verhaal gehaald hebben, bedankt voor alle support en steun!

Ik voel me blij maar tegelijkertijd ook gefrustreerd. Ik heb me zo laten meeslepen door alles en er is lang niet genoeg tijd om alle problemen op te kunnen lossen. Ik zal doen wat ik kan en dan moet ik het loslaten. Ondanks dat ik zeker weet dat veel mensen zullen vinden dat ik meer moet genieten van ‘de vrijheid’ zeg ik bij voorbaat al dat ik geen spijt heb van mijn keuzes en ik oprecht geniet van al het vrijwilligers werk, het creëren van dit project maar ook alles wat ik ervoor terug krijg: de dankbaarheid van vele vrijwilligers en bovenal een dankbare coördinator die zo ontzettend veel werk verricht en nooit klaagt en zich iedere dag 100% inzet voor de weeskinderen waar het uiteindelijk om draait.

Dat is mijn manier van vakantie vieren.

Veel liefs!