Aankomst schiphol en de laatste week Thailand.

Hallo allemaal,
Ik ben zojuist goed aangekomen op Schiphol. Ik werd opgewacht door mijn moeder, Laura, Vicky en Sietse met een prachtig warm onthaal! Wat gek zeg om na een maand zonder contact elkaar weer te zien, horen en spreken! Erg leuk! KLM is een mega fijne maatschappij (hihi echt hoor Martin en Ellen:P) en ik heb tijdens de vlucht ook nog weer leuke nieuwe backpakkers leren kennen.

Voor nu mijn laatste week in Thailand en een paar foto's van Thailand:

Sawadie kha,

Mijn laatste ervaringen in Thailand waren onvoorstelbaar geweldig. In een week tijd had ik nooit verwacht dat ik nog zo veel kon bereiken, ervaren en meemaken.

Slapen in het weeshuis
Op dinsdag besloot ik in het kader van ‘dat moet je gewoon gedaan hebben’ in het weeshuis te slapen samen met twee andere vrijwilligers, Margot en Cecile. Na het werk in het weeshuis hebben we de groep uitgezwaaid en zijn wij gebleven. Het werk zelf die dag was ook erg ‘zwaar’ van alles regelen organiseren en continu vrijwilligers die naar je toe komen om je iets te vragen. Ik zie echt wel in waarom P-Wan iemand nodig heeft die hem kan helpen. Een link tussen vrijwilligers en de coördinator.

Als de groep vertrekt krijg ik onmiddellijk een ziek meisje in mijn armen gedrukt, na een meting bleek ze 41 graden koorts te hebben. Onmiddellijk probeer ik uit te leggen dat het arme kind naar de dokter moet. De juf lijkt me te begrijpen en loopt vervolgens weg om niet meer terug te komen. Ik probeer haar maar wat paracetamol te geven maar in wat voor vorm dan ook, ze wilt het niet innemen. Ik besluit om haar maar te wassen met koel water. En dan zit er niets anders op dan bedrust. Ik voel me ontzettend gefrustreerd en kan maar niet begrijpen dat een kind van 6 jaar oud met 41 graden koorts totaal aan haar lot overgelaten wordt.

Langzaam begin ik te begrijpen dat men hier niet voor ieder ‘wisse wasje’ naar de dokter gaat. Ik moet meer Thai denken en het starre westerse maar loslaten. Ik plof ergens neer en probeer de kinderen te observeren en mijn frustratie maar los te laten. De kinderen spelen met alles wat ze tegen komen, waaronder stenen om kokosnoten mee open te gooien, werkmateriaal en andere gevaarlijke dingen. Ik ben eigenlijk maar aan het wachten tot het een keer mis gaat. Ik zie geen toezicht alleen maar kinderen die over het hele terrein rondlopen en spelen met alles voor handen.

Ik kan het, het beste omschrijven als een grote apen heul. Ik kijk om me heen en zie geen toezicht. Er zijn 275 kinderen en geen toezicht. En alles lijkt zichzelf te regelen. Niemand maakt zich druk en op een één of andere manier lijkt het gewoon allemaal goed te gaan. Ik begin te lachen bij het idee dat er in de westerse cultuur mensen in de speeltuin achter hun ene kind aanrennen. Stel je voor dat ze vallen?

Van het één op het andere moment verzamelen alle kinderen zich op het plein in keurige nette rijen en een leraar/verzorger pakt een microfoon.
Hij praat wat met ons en vraagt of we nog leuke liedjes weten. Het enige wat we kunnen bedenken is hoofd schouder knie en teen. ‘toe maar’ zegt hij en grinnikt wat. Cecile en Margot demonstreren en ik krijg de microfoon in mijn handen gedrukt. We kijken elkaar alle drie een beetje verbaast aan en snappen niet helemaal waarom we dit doen. Ik begin in het Engels het liedje te zingen Cecile en Margot doen het voor. Tot onze verbazing staan alle kinderen op in keurige rijen en zingen en ‘dansen’ in volle borst mee. We zijn totaal verbaast, van een enorme chaos (in mijn belevenis) naar een totale orde en structuur. De leraar lacht vriendelijk en maakt allemaal grapjes met de kinderen, ik zie al snel dat ze gek op hem zijn. Alle kinderen pakken ‘plotseling’(voor ons) een bezem en vegen de vloer en ruimen alles op. Zo ga ik de hele avond van de ene verbazing in de andere.

Als we op het weeshuis komen om te werken lijkt het één grote chaos te zijn. Ik denk echter dat het een gebrek aan kennis is van onze kant. Wij zijn natuurlijk de hele dag bezig om alles beter te maken en het schema van de kinderen gaat dan ook totaal langs ons heen. Ik denk terug aan Nederland en aan de problemen wat ouders ondervinden van één of twee kinderen en waar ‘ze ’zich niet allemaal druk om maken. Ik denk aan de kinderen van Nederland die je haast geen ‘nee’ meer kan verkopen. Zouden wij als westerse mensen misschien meer los moeten laten?

Hier in het weeshuis is het zo een andere realiteit. 275 kinderen en twee leraren/verzorgers. De oudere kinderen helpen de jongeren en de ouderen scheppen het eten op voor de jongeren en er verzamelen zich keurige rijen. Een schep rijst en een schep met ‘wat anders’. In de avond voor het slapen verzamelen alle kinderen weer en word er nog samen gemediteerd/gebeden. Alle kinderen zeggen in koor wat de leraar zegt. Daarna verzamelt zich weer een rij en krijgt iedereen een handje met wat poeder ter preventie van de muggen.

Daarna gaan alle kinderen naar bed. Dit doen ze allemaal zelfstandig. Wij slapen ook tussen de kinderen in. Een uur later is het helemaal stil, alle lichten zijn uit en alle kinderen slapen. Alles regelt zich vanzelf. Wij kunnen echter om 9 uur nog niet echt de slaap vatten. Midden in de nacht liggen er vier kleine voeten over mijn lichaam heen. De kinderen gaan van de ene houding in de andere en slaan continu wel één of meer lichaamsdelen om me heen, hihi. Ik merk dat ze dit ook bij elkaar doen. In 1 bed slapen twee of drie kinderen. Het lijkt wel alsof ze het fijn vinden om samen te slapen.

Het was een hele bijzondere ervaring om in het weeshuis te slapen, ik kan niet zeggen dat het een leuke ervaring was. De condities zijn gewoon slecht en je voelt je opgesloten. Ik heb er echter wel veel van geleerd. Ik denk dat ik maar één uurtje geslapen heb ofzo, we hebben ook wel veel gelachen want we hadden alle drie doeken om ons hoofd heen ter preventie van de luizen. Zag er erg grappig uit. In de ochend werden alle kinderen wakker om 06:00 uur en beginnen keurig hun eigen bed op te ruimen en hun lakens op te vouwen. Binnen 15 minuten ziet het er keurig uit. Wauw ik sta alweer versteld!

Om 10:00 kwamen de andere vrijwilliger weer en konden we weer met ons dagelijks werk aan de slag gaan. Ik ben erg blij dat ik dit gedaan heb omdat ik me realiseer dat ik toch te veel westers denk en het misschien geen kwaad kan om zo nu en dan in Thai oplossingen te denken. De koorts van het meisje was de volgende dag gelukkig gedaald. Het lijkt wel alsof alles zich vanzelf regelt, hoewel ik nog steeds van mening ben dat een kind van 6 bij 41 graden koorts naar de dokter gaat.
Het organiseert zich zelf maar dat neemt echter niet weg dat niet alle kinderen gelukkig zijn. Er zijn zat kinderen die veel huilen en met een onwijs bezorgde blik kijken die je niet hoort te zien bij kinderen. Hoe je het ook went of keert de leefomstandigheden zijn verre van ideaal.

Van het geld wat ik van de Nederlandse meiden overhandigd gekregen heb, hebben we:
-De kinderspeelplaats compleet laten opknappen
-18 ventilatoren gekocht voor de jongens, er was maar een enkeling die het wel had
-Een professional betaald voor het monteren van de nieuwe deuren in de nieuwe toiletten
-Veel prullenbakken gekocht (plastic manden) die we verspreid hebben over het hele gebied
-100 nieuwe schoenen/slippers besteld
Het overige geld heb ik overgedragen aan de nieuwe senior volunteer (lees het stuk hieronder)

Het maken van het volunteer guide book
Op woensdag probeer ik met P-Wan weer een productieve dag te creëren. Ik stel hem wat dingen voor en plotseling vraagt hij of ik met hem mee wil gaan om zijn baas te ontmoeten en te vertellen wat ik heb gemaakt. P-Wang vertelde dat hij had al een afspraak had en graag zou willen dat ik hem help. Ik begin wat nerveus te lachen, maar ik zie al gauw dat hij serieus is. Ik twijfel nog even want ik had wel erg uitgekeken om naar het zwembad te gaan. Maar goed waarom ook niet! We zetten de rest af bij het zwembad en ik zwaai ze wat treurig uit.

In de bus heb ik te veel tijd om na te denken en begin me af te vragen of het nou allemaal wel zo een goed idee is. Natuurlijk is P-Wan blij dat ik hem help en een soort van overzicht voor hem maak, maar het is nou ook weer niet zo een geniaal idee ofzo. Als we aankomen douch ik nog even snel en kleed me om in wat semi fatsoenlijks, gezien het feit dat ik die nacht in het weeshuis geslapen had.
Ik verzamel mijn papieren en loop naar de vergader ruimte toe.
Plotseling zie ik: de hoofdbaas van de Greenway organisatie van Thailand zitten, de hoofd coördinator van Greenway, de project ontwikkelaar en de coördinato van het weeshuisr P-Wan zitten. Ik voel me buiten mijzelf keren en me in hemelsnaam af te vragen hoe ik hier nou weer in verzeild geraakt ben! Ik stel me netjes voor en merk al gauw dat ik degene ben die blijkbaar het woord moet doen. Ik verzamel mijn moed en presenteer mijn concept van mijn ‘Volunteer guide book’. Ik leg ze mijn idee uit hoe we structuur aan kunnen brengen in het weeshuis en blijf zelfverzekerd en motiveer alles. Er word weinig gezegd en veel geluisterd en beamend geknikt. En dit allemaal in het Engels!

Uiteindelijk komt het hoge woord eruit….ze vinden het een fantastisch idee en een goede manier om structuur te brengen. Simpel, duidelijk en hanteerbaar voor iedereen. Ik zucht van opluchting omdat ik van het één op het andere moment voor de leeuwen gegooid word. Nog geen paar uur daarvoor lag ik in een weeshuis te slapen en dan sta ik plotseling voor het hoofd van de organisatie uitgebreid te vertellen hoe het allemaal zou moeten verlopen. En min of meer in andere woorden te vertellen dat de manier waarop het nu gaat niet erg goed is!

We beginnen samen te brainstormen en bedenken nog een stuk waarbij je er voor kan kiezen om senior volunteer te worden. Dat betekent dus dat er nog een vrijwilligers coördinator komt, die de schakel zal zijn tussen de vrijwilligers en de coördinator.
Ze vroegen of ik dit concept ook wil maken voor de andere twee weeshuizen. Wauw! Ook word er nog gepraat om dit concept voor andere projecten te gebruiken. Dit betekende voor mij dat ik donderdag en vrijdag niet naar het weeshuis ben gegaan maar thuis gebleven ben om op het kantoor te werken.

Ik heb vanaf woensdag tot vrijdag nacht keihard gewerkt om alle boeken (twee dezelfde boeken per weeshuis dus zes boeken in totaal) af te maken met een paar uurtjes slaap. De hoof coördinator, Phil, heeft me geholpen door alle materialen te halen die ik nodig had. Er waren ook veel andere vrijwilligers die vroegen of ze konden helpen. Helaas kon dit pas bij het uitdraaien van de papieren. Daarvoor moest ik alles wat in mijn hoofd zat op papier krijgen. Uiteindelijk heb ik alles kunnen afronden. De weeshuizen waar ik zelf niet geweest ben hebben nu een boek met een paar standaard projecten, de rest kan ingevuld worden door andere vrijwilligers tijdens het vrijwilligers werk. Het weeshuis waar ik zelf geweest ben is tot in den detail ingevuld met alle informatie en input van de vrijwilligers en P-Wan.

Het eindresultaat is naar mijn mening erg mooi geworden ik heb per weeshuis:
-Twee volunteer guide books/mappen
-Diverse schriften voor het Engelse les geven
-Een notitie boek voor het mosquitonet project. Waarbij iedere dag vijf kinderen les krijgen hoe ze hun eigen klamboe moeten maken
-1 harde schrift voor de senior volunteers om informatie aan elkaar door te geven
-een etui met pennen

Ik heb alle materialen in een grote zwarte box gedaan. The black box, hoe toepasselijk!

Alles is opgeslagen op een usb stick zodat er heel makkelijk wat aangepast kan worden. Het boek is een lopend proces waarbij het idee is dat je heel simpel wat kan aanpassen.
Nou ik moet zeggen dat ik trots op het eindresultaat ben! Toen het eenmaal af was heb ik alles gepresenteerd aan de nieuwe senior volunteer(ik ben heel blij dat er gelijk al één is voor de eerste twee weken), de hoofd coördinator en de project ontwikkelaar. We hebben goede toekomst plannen gemaakt om dit concept draaiende te houden en iedereen is erg bereid om te zorgen dat het gaat werken. Ik heb goed vertrouwen en hoop dat het gaat werken. De organisatie heeft toegezegd mij op de hoogte te blijven houden van de ontwikkelingen.

Als je het leuk vind om het boek in te zien/te lezen laat dan even een berichtje achter om de site of prive via: [email protected]!

Ik zit op het moment op het vliegveld in Bangkok. Ik kan met een tevreden gevoel naar huis gaan. Ik heb het gevoel dat ik een verschil heb kunnen maken voor langere termijn en er zijn , alle ideeen komen namelijk van de vrijwilligers die ik geïnterviewd heb.

Ik ga Thailand erg missen. Ik heb een blij gevoel om naar huis te gaan maar tegelijkertijd een naar gevoel om te vertrekken. Tijdens het vrijwilligerswerk kom je bij plaatsen waar je normaal gesproken nooit naar toe gaat en amper toeristen zijn. Je leert de Thai daar kennen ze zijn erg vriendelijk en veel geven even niet nemen. Ik weet dat ik absoluut niet moet gaan vergelijken met het westen maar ik denk dat ik wel meer moeite zal hebben met de westerse cultuuer. We zouden allemaal een stukje ego weg moeten gooien en meer moeten geven in plaats van nemen. Ik heb hier veel van geleerd en zal zelf ook proberen om dat na te streven. Ik heb meerdere momenten gehad dat ik me oprecht schaamde om een westerling te zijn door het gedrag van medevrijwilligers.

Voor nu proberen afscheid te nemen van Thailand en vooruit te kijken naar Nederland. Ik heb een ontzettende mooie tijd gehad, veel geleerd, gezien, gedaan, leuke nieuwe buitenlandse vrienden gemaakt waarbij een bezoek naar Parijs en Italië al vast staan en ik heb genoten van het vrijwilligers werk!

Als je me zou vragen waar heb je spijt van dan zou ik zeggen: Ik heb nergens spijt van, de volgende keer zal ik echter wel langer op één project blijven. Iedere week wat anders doen is voor de kwaliteit van je werk niet echt geweldig. Ik heb nu wel veel gezien juist doordat ik veel verschillende projecten heb gedaan. Ik heb er dus geen spijt van maar voor een volgende keer zal ik daar een andere keuze in maken.

Ik wil iedereen bedanken voor het volgen van mijn blog en het meereizen. Ik heb erg veel gehad aan alle leuke, lieve en grappige reacties als ik het even wat minder had kon ik toch wel power uit de berichten halen. Motivatie vinden in een ‘hopeloze situatie’ is soms moeilijk vooral omdat je zo graag wat wilt betekenen voor de kinderen.

Nu ben ik weer terug in Nederland, het voelt gek en raar. De cultuurschok ervaar toch wel andersom! Maar daarover later meer! Nu eerst....Slapen!

Veel liefs!

Bangkok airport

Vanuit Bangkok airport wil ik even kort laten weten dat ik over 5 minuten op het vliegtuig stap richting Nederland. Ik kijk er naar uit!

Liefs.

Het weeshuis project

Orphanage project
Vanaf donderdag ben ik verstrengeld in het weeshuis project. Ik kwam donderdag aan in het weeshuis project, er moet zoveel gebeuren... je weet van de gekte gewoon niet waar je moet beginnen en wat de beste strategie is om alles aan te pakken. Ik voel dat ik plotseling erg baal dat ik slechts één miezerige week en twee extra dagen bij het weeshuis project ben.
Ik spreek met veel vrijwilligers om een beetje een indruk van het project te krijgen van het project, veel vrijwilligers hebben veel ideeën maar er is geen structuur. Er is niets geregeld en er staat niets op papier. Op het moment dat je aankomt moet je eigenlijk zelf maar bedenken wat je gaat doen.

Er zijn een paar Nederlandse meiden die zo ongeveer 3500 euro hebben verzameld en een mooi project hebben opgezet om nieuwe toiletten te financieren en de vloer waar de was hangt compleet te verharden, zodat de kleren niet meer op het gras vallen maar in ieder geval op het beton. Er is weer werk want er is een budget. Er zijn zoveel dingen die in de toekomst nog moeten gebeuren, maar hoe kan een toekomstig vrijwilliger dat nou ook weten als er niets is vastgelegd?

Voordat ik het weet pak ik mijn notitieblok en heb een gesprek met alle vrijwilligers om te vragen:
-Wat zijn de lopende projecten?
-Welke projecten zou je graag willen opzetten als je meer geld en tijd had?
-Wat zijn de problemen zonder oplossingen?
-Wat is je opgevallen?
-Welke regels zouden er moeten zijn?
Ik spreek met ongeveer 40 vrijwilligers en een uur met de co-coördinator die al vijf jaar aan dit project werkt alleen. P-one de coördinator regelt de administratie, het vervoer, het weeshuis met 275 kinderen en alle rondom het project. Hij verteld me voornamelijk dat hij het niet kan bijbenen met zoveel vrijwilligers. Iedereen vraagt hem wat ze moeten doen, er zijn per week ongeveer 60 vrijwilligers. Iedere week zijn er bijna nieuwe mensen, een enkeling blijft voor een langere periode. De vrijwilligers die voor één week blijven hebben last van het feit dat er totaal niets geregeld is.

Ja zo kan ik nog wel even doorratelen maar het moet natuurlijk wel interessant blijven om te lezen! Zoals ik in mijn vorige blog vertelde mag ik deze week samen coordineren met P-one. En de meiden die het geld hebben verzameld hebben het overige geld aan mij toevertrouwd zodat ik er deze week nog mee aan de slag kan.

Ik besluit om een boek/map te maken met een overzicht van alles wat er gaande is in het weeshuis, zodat als er nieuwe vrijwilligers komen het boek/map hun 'bijbel' is waarin alles vastgelegd is. Ik leg alles vast van de gesprekken die ik donderdag en vrijdag gevoerd heb en ik krijg een hoop input van iedereen.

In het weekend besluit ik om thuis te blijven ipv naar de watervallen te gaan in Kanchanaburi. Bij de vrijwilligerstraining is één van de belangrijkste dingen wat ik heb geleerd om te zorgen dat je iets achterlaat zodat je iets bijdraagt. Ik ben enthousiast en ga met vol goede moed en een notitieboek vol met aantekeningen aan de slag. Ik besluit om het als volgt in te delen:
-Rules
(Ik heb regels opgesteld waar de vrijwilligers zich aan 'moeten' houden. vb. spreek alleen Engels tegen de kinderen.)
-Projects
(alle projecten die er gaande zijn. Per project één pagina.)
-Schedules
(Een verplicht schoonmaakrooster en een verplicht rooster met andere dingen die er sowieso moeten gebeuren zoals het wassen van de kinderen en welke dag er luizen shampoo wordt gebruikt)
-Future projects
(Projecten die nu nog niet mogelijk zijn maar later wel)
-How to make your own project
-(Uitleg hoe mensen hun eigen project in de map kunnen voegen aan de hand van een voorbeeld)
-Donation list
(Lijst met projecten en materialen waar geld voor nodig is)
-Schedule children
(Weekrooster van de kinderen)
-Ideabox and unsolved problems
(Mensen met nieuwe ideeën en een klaag box)
-Finished projects
(De afgemaakte projecten kunnen hierin bewaard worden zodat nieuwe vrijwilligers kunnen zien wat er allemaal al is gebeurd)

Vanaf donderdag werk ik onafgebroken om alles af te maken. Het hele weekend staat in het teken van het project op zaterdag word ik ziek vanwege voedselvergiftiging wat vrij vaak voorkomt in een ver vreemd land. Dat maakt het zieke gevoel er niet minder ellendig om. Een dag bedrust en ziekte zijn vereist om er weer bovenop te komen. Op zondag voel ik me al wat beter en werk ik vol goede moed door. Het was echter onmogelijk om alles in 1 weekend af te maken maar goed genoeg om maandag te starten met een nieuwe aanpak.

Op maandag is het dan zover de nieuwe groep van 60 vrijwilligers start en P-one is maar wat blij met mijn hulp. Hij blijft me maar bedanken en geeft me de volle vrijheid om de coördinator uit te hangen. Na een korte introductie van P-one over het weeshuis zelf stelt P-one mij voor als Prince (als in mijn achternaam Prins) en krijg ik de kans om de regels uit te leggen, een rondleiding te geven en gelijk te vertellen wat voor projecten er allemaal lopen en waar er allemaal gewerkt kan worden. Ook leg ik ze mijn map uit en hoe je het kan gebruiken.
De hele dag ben ik aan het rennen en vliegen om iedereen te helpen met het opstarten van de projecten. Ja goh wat een werk allemaal. Maar ontzettend tof! Van het één op het andere moment heb ik mijn kwaliteiten om weten te zetten zonder donaties om een project op te zetten wat orde creëert in een gigantische chaos.

In de bus zit ik samen met P-one voorinen praten we nog over wat er allemaal moet gebeuren.
Zo gek dat ik van het één op het andere moment me in een hele andere ‘positie’ bevindt. Er zitten ook wel nadelen aan die ik weliswaar al wel kende . Ik voel wel een aardige afstand tussen mij en de andere vrijwilligers waarbij een onzekerheid in mij naar boven kruipt, doe ik het wel goed?

Ik hoop met dit project te kunnen bereiken dat de projecten die opgezet zijn door andere vrijwilligers kunnen voortleven en niet doodbloeden. Er zijn zoveel bereidwillige mensen maar ik geloof wel dat er een systeem moet zijn om processen te kunnen leiden in ieder project of maatschappij.

Ik voelde me zo naar toen een nl meisje een project had opgezet en het in haar ogen ‘geflopt’ was waar ze zo hard voor had gewerkt. Ze vertrok, dus dat betekende ook het einde van alles waar ze zo hard voor gewerkt had. Zodoende is dit idee wel een beetje ontstaan. En ik heb haar beloofd dat haar project zal voortleven.

Nou phoeh wat een lang verhaal uiteindelijk! Voor degene die tot het einde van het verhaal gehaald hebben, bedankt voor alle support en steun!

Ik voel me blij maar tegelijkertijd ook gefrustreerd. Ik heb me zo laten meeslepen door alles en er is lang niet genoeg tijd om alle problemen op te kunnen lossen. Ik zal doen wat ik kan en dan moet ik het loslaten. Ondanks dat ik zeker weet dat veel mensen zullen vinden dat ik meer moet genieten van ‘de vrijheid’ zeg ik bij voorbaat al dat ik geen spijt heb van mijn keuzes en ik oprecht geniet van al het vrijwilligers werk, het creëren van dit project maar ook alles wat ik ervoor terug krijg: de dankbaarheid van vele vrijwilligers en bovenal een dankbare coördinator die zo ontzettend veel werk verricht en nooit klaagt en zich iedere dag 100% inzet voor de weeskinderen waar het uiteindelijk om draait.

Dat is mijn manier van vakantie vieren.

Veel liefs!

Lesgeven

Lesgeven:
Voordat ik begin aan het lesgeven hoor ik van veel andere vrijwilligers dat het lesgeven echt verschrikkelijk is. De kinderen schijnen je net als papagaaien na te praten en of ze het snappen is de de volgende vraag.

Ik bereid zondag avond mijn eerste les voor en dan met zoveel mogelijk Thaise vertaling van de Engelse zinnen. Ik ga maandag ochtend aardig zenuwachtig richting de school toe met mijn lesje en wat spulletjes. Ik ben met nog twee andere vrijwilligers. We krijgen een kort gesprek met de 'Engelse leraar' die zichzelf moeilijk verstaanbaar kan maken in het Engels. Al gauw krijgen we een schema in ons hand gedrukt wat vrij strak ik. Van 8 tot 4 zitten we onder de pannen.

De school zelf ziet er echt keurig uit. Alles is geregeld en ik verbaas me over het feit dat er een Engels schema is. De schoenen gaan uit voor het klaslokaal en de kinderen zijn mega gehoorzaam. Toch even hele andere koek dan Nederland.

Voordat de les begint vraag ik aan de andere twee vrijwilligers wat ze hebben voorbereid en al snel begrijp ik al dat ze een beetje wilde kijken hoe het ging lopen. We worden voor de klas gegooid en dan worden we alleen gelaten. Succes!(daar was ik wel op voorbereid dankzij de vrijwilligerstraining, dit schijnt namelijk veel voor te komen)

De twee andere vrijwilligers kijken mij een beetje schaapachtig aan, ik dacht nou dan doe ik het zelf wel. Ik pak een krijt en neem de leiding. Ik merk al gauw dat het lesgeven helemaal niet verschikkelijk is, het is eigenlijk gewoon leuk! Tijdens het lesgeven schieten me veel ideeen binnen en op deze manier hebben we leuke en creatieve lessen en komen de andere vrijwilligers ook goed tot hun recht. De kinderen spreken me aan met teacher Prins en dat bevalt me wel. Op maandag middag is er een creatieve middag met zingen, koken, spelletjes, geschiedenis en gedichten. De kinderen zijn erg lief en de leraren zijn meer dan bereidwillig om ons te helpen

Na een volle dag les geven merk ik dat het echt erg intensief is. Het lesgeven gaat echt niet vanzelf, continu moet je checken of ze het echt wel begrijpen omdat ze je inderdaad graag na praten. Geduld is erg belangrijk en creativiteit. Lesgeven aan Thaise kinderen met alleen Engels is echt erg moeilijk.. Als we thuis komen ga ik direct liggen en val in slaap.

Ik merk al gauw dat dit geen armoedige school is, en dat er ook Engelse leraren zijn. Ik vraag me toch af in hoevere de hulp nodig is gezien het feit dat er ook Engelse leraren zijn. Ik heb veel plezier in het lesgeven maar ik wil me toch ook nuttig maken aan mensen die daar veel behoefte aan hebben...
Het werk wat we doen wordt wel erg gewaardeerd op de school en tijdens een wandeling in de pauze krijgen we van een monnik ook eten en drinken als geschenk wanneer we vertellen wat voor vrijwilligerswerk we doen. Ook de kinderen zeggen aan het eind van iedere les 'thank you teacher'.

Op donderdag is de school gesloten vanwege een spellingswedstrijd Engels. Ik besluit om donderdag met een ander project mee te doen omdat ik mezelf toch nuttig wil maken.

Ik draai mee met het weeshuis project. Een project waar 275 weeskinderen in de eerste instantie opgevangen zijn door de monnikken en nu tegenwoordig voornamelijk door de lokale organisatie Greenway (waar ik nu bij zit) onderhouden wordt plus 30% van de overheid. Het weeshuis is een huis en een school tegelijk. Zodra ik aankom zie ik een compleet andere wereld. Het is zo anders dan de 'normale' scholen. Het is moeilijk om het te beschrijven, ik heb wel wat foto's toegevoegd. De kinderen slapen met zijn allen in een kamer wat vol met stapelbedden staat en echt helemaal is volgebouwd. Ik laat me vertellen door andere vrijwilligers dat er 3 kinderen in 1 bed slapen. Ook zijn er kamers met alleen maar matrassen op de vloer, er zijn gelukkig wel klamboes. Het is een complete choas.

Ik voel me snel aangetrokken tot het project en probeer de hele dag een overzicht te krijgen van wat er allemaal moet gebeuren. Ik heb al vrij snel een goed overzicht en spreek met meerdere vrijwilligers die hele goede initiatieven heb opgezet, niet weten wat ze moeten doen, geflopte projecten hebben of continu klagen omdat er totaal geen structuur is.

Ik spreek met twee Nederlandse meiden die aardig wat geld hebben ingezameld en leuke projecten hebben lopen en met de begeleider die alleen 60 vrijwilligers moet begeleiden die totaal geen idee hebben wat ze moeten doen.

Ik voel mijn leidinggevende skills borrelen om aan het werk te gaan. Ik spreek met de begeleider en stel hem wat ideeen voor, voordat ik het weet vraagt hij of ik volgende week samen met hem de leiding neem. Ik ben reuze enthousiast. De Nlse meiden hebben nog geld over van de donatie en weten nog niet goed waar ze het aan willen besteden, ze vertrekken op vrijdag en willen het geld aan mij toevertrouwen.

Ik besluit al snel dat ik dit project graag wil oppakken en ik me meer nuttig kan maken in het weeshuis. Ik heb het gevoel dat ik mijn kwaliteiten meer kan ontplooien in dat project.

Met vele ideeen ga ik aan de slag met het weeshuis project. Ik baal dat ik niet meer tijd te besteden heb, maar ik zal doen wat ik kan!

Groetjes en veel liefs!

Korte update

Sawadie, Bedankt voor alle lieve reacties! Voor alle duidelijkheid dit is een olifantenopvangcentrum waar olifanten juist verzorgt worden. Ze zijn uit het toerisme gehaald en we zijn er juist om ze te verzorgen en de olifanteneigenaren te ondersteunen. Mijn telefoon is helaas officieel overleden vanwege waterschade die het heeft opgelopen in Birma (officieel myanmar). Ik ben dus alleen maar te bereiken via mijn email: [email protected] Veel liefs! Ps. Het lesgeven gaat goed, de kinderen spreken me al aan met teacher Prins.

Umphang en de chang (olifant)

Umphang en de Chang

Zondag in Bangkok
Zondag ga ik met de vier meiden uit Parijs als laatste trip nog naar de hoogste toren van Thailand. Ik geniet van het uitzicht. Ik neem daarna afscheid van Bangkok en de Franse meiden. Ik stap in de tuk tuk op naar een nieuw avontuur..

Na een rit van 19 uur stap ik over op een klein busje wat de laatste vijf uur door de bergen zal afleggen naar Umphang toe. De laatste vijf uur zit ik in een open busje, ik voel dat het steeds kouder begint te worden en ik lang niet warm genoeg gekleed ben. Mijn oren moet ik steeds klaren door het hoogte verschil. Ja...het verschil tussen Singburi en Umphang is groot. Ik verruil een plat warm landschap voor een vol met bergen, bomen en koud regenachtig landschap. Af en toe open ik mijn ogen en sta versteld van de schoonheid van het gebied. Heuvels zo ver mijn ogen reiken, rijstvelden, maisvelden en kleine rieten huisjes.

Ja…Ik ben er klaar voor. Na een lange reis kom ik eindelijk in de ochtend in Umphang aan. We mogen even rusten en daarna gaan we naar het bos vol met bananenbomen. Het dagritme wordt mij al snel duidelijk:

-Bananenbomen omhakken met grote kapmessen, de top van de boom eraf hakken, het buitenste laagje van de boom er af halen. Een mooie blaar vormt zich al snel op mijn rechterhand. Die de rest van de week groter en groter wordt.

-Omhoog klauteren met de grote stam. Bang zijn om vies te worden moet je niet zijn. Het is zo glibberig van de regen en modder dat ik continu naar beneden val met mijn veel te grote boomstam. Zo eigenwijs als ik ben wil ik het perse alleen doen. Ik moet een stuk omhoog klimmen. Na een paar keer vallen bereik ik dan uiteindelijk de bus waar we de boomstammen inladen. Vol goede moed en modder loop ik weer naar beneden om de volgende boom om te hakken.
-Via een glibberige weg rijden we in twee jeeps naar de olifanten toe, er zijn er zes. Ze staan allemaal al klaar als we aankomen. Onder een afdak staan ze vast aan een houten paal. We laden de vrachtwagen uit. Ik pak weer een kapmes en begin op de lange en dikke boomstronken in de hakken. Ik voel mijn blaar bij iedere hak beweging. De kleine stukken leg ik neer. 

-We voeren de olifanten door de de bananstammen te geven. Je houdt de stam voor hun slurf en dan pakken ze de stam zo aan met hun slurf. Al snel merk ik dat de olifanten aardig kieskeurig zijn welke stam ze wel en niet willen. Met hun lange slurf ruiken ze aan beiden uiteinde aan de stam. Te droog dan nemen ze gewoon de volgende. Ze slaan met hun slurf het buitenste gedeelte van de stam eraf en eten en binnenste sappigste gedeelte.

-Als we alles aan de olifanten hebben gegeven eten ze alle resten op en kunnen we ook eten, een lange tafel tegenover de olifanten wacht op ons. Tijdens het eten observeer ik de olifanten. Ik merk al gauw dat het lieve dieren zijn. Ik eet zo snel mogelijk en ga weer bij de olifanten staan om lekker te knuffelen.

-Na het eten mogen we een stuk door het gebied op ze rijden. Dit keer geen gekke stellages op hun lichaam. Het voelt fantastisch op de wereld vanuit de ogen van een olifant te zien. De eigenaren van de olifanten lopen voorop en de olifanten lopen erachter aan.

-Het leukste gedeelte vind ik het wassen van de olifanten. De olifanten gaan te water, ik sta al te wachten. Al binnen 1 dag heb ik een favoriete olifant waarmee ik een mooie band heb opgebouwd in zo een korte tijd, haar naam is Bundi en ze is 15 jaar jong. Zodra ze het water in gaat zijn we onafscheidelijk. Ik ga op haar zitten en af en toe liggen. Bundi gaat lekker liggen en woelt wat door het water, ze laat zich lekker verzorgen. Soms gaat ze helemaal onder water en ik lig nog steeds op haar. Bundi en ik genieten optimaal. Ik probeer wat met de eigenaar van Bundi te praten en hij leert me wat trucjes.

-Na het programma gaan we weer naar ‘huis’.

Op woensdag zijn we na alle activiteiten naar een mooie waterval geweest. We mochten erin zwemmen, in plaats van te zwemmmen besloot ik om zo ver mogelijk omhoog te klimmen/zwemmen. Ik was de ene waterval nog niet gepasseerd en ik zag al weer een volgende. Het was echt zo fantastisch mooi. Hoe hoger ik klom hoe mooier het werd. Ik begin tot de conclusie te komen dat iedere activiteit die ik alleen onderneem, ik de mooiste ervaringen opdoe. Ik zie geen enkele reden om niet verder te ontdekken, verder te kijken dan mijn neus lang is.

Op donderdag zijn we de hele dag gaan water raften tot mijn grote teleurstelling. Ik probeerde nog te vragen of ik bij de olifanten kon blijven maar dat was niet mogelijk. Uiteindelijk was het natuurlijk super leuk maar een week(lees vijf dagen en dus uiteindelijk vier) met de olifanten is eigenlijk echt kort. Tijdens het raften was de omgeving echt fantastisch mooi!

Vrijdag was de laatste dag tot mijn grote spijt. Ik heb nog getwijfeld om een extra week te blijven. Toch blijf ik bij mijn keuze die ik thuis heb gemaakt. Ik vond het erg moeilijk om weg te gaan en afscheid te nemen van het project, vooral Bundi ga ik missen. (Stom om te zeggen na vier dagen , maar het is echt zo). Ik heb gemerkt dat iedere olifant een eigen karakter heeft. De week is voorbij gevlogen en ik zou willen dat ik meer weken de besteden had.

Weekend:
Ik neem afscheid van Umphang en ga het weekend met vier andere meiden naar het oude Birma wat tegenwoordig Mayamar heet. Een ander land, we zijn er zo dicht bij dat kunnen we niet missen. Zaterdag steken we de grens over, per direct merk ik dat we in een ander land zijn. Er zijn geen toeristen en we worden van alle kanten aangestaard en er worden foto’s van ons gemaakt. De geschiedenis van Burma is erg problematisch vandaar dat er weinig toeristen zijn. Het weer was er erg slecht maar desondanks heb ik absoluut genoten van alles. We zijn gewoon alle straatjes ingelopen en tijdens het eten een wild vreemde tentjes ingelopen en maar gebaren dat we graag wat zouden willen eten. We krijgen wat voorgeschoteld en proberen van alles op. Wel probeer ik me te houden aan, is it: boiled, cooked or peeled. Ondanks dat er geen toeristen zijn, zijn de mensen erg vriendelijk en behulpzaam. Birma is vervallen, arm en desondanks mooi. Zaterdag avond reizen we terug naar Singburi. In de bus denk ik terug aan de week en kom terug in Singburi met mooie nieuwe herinneringen.

Ja de week zit erop……

Morgen begin ik met twee weken les geven aan kinderen van  

4 t/m 14. Ik weet nog niet goed wat ik kan verwachten, ik heb meerdere spullen gekocht voor de kinderen wat ik in mijn les kan gebruiken. Ik weet dat ik les ga geven op de Wat sing school. Ik gooi mezelf in het diepe en ik ga mijn uiterste best doen voor het project. Er zijn hier een tekort aan vrijwilligers die les willen geven, ik kijk er naar uit!

Bedankt voor alle leuke, grappige en lieve reacties ik heb helaas niet genoeg tijd om ze allemaal individueel te beantwoorden.

Veel liefs!

P.s ik heb weer foto’s toegevoegd

Thailand week 1

Sawadie kha,

Thailand...

Thailand is mooi, thailand is groot en Thailand is heel erg gevarieerd. Een week in Thailand en het voelt alsof ik hier thuis hoor.
De cultuur, het geloof (budhisme) en de levenswijze bevallen erg goed. Het is erg bijzonder hoe snel je kan wennen aan een bepaalde cultuur.
Ik heb in de eerste week al zoveel gezien en beleefd.

Ik weet niet waar ik moet beginnen om alles om te noemen wat ik heb gedaan is mega veel. Het meest belangrijke is dat we heel erg veel van de inheemse cultuur hebben gezien. Ik ben zondag aangekomen in Bangkok op het vliegveld. Een 3,5 uur lange reis naar Singburi volgde. Veel van de omgeving heb ik niet gezien, eerder de binnenkant van mijn ogen. Eenmaal aangekomen zag ik dat er een mooie binnenplaats was met diverse kamers met vier stapelbedden. Er waren zoveel andere vrijwilligers uit diverse landen. Ik heb mijn kamer gedeeld met een italiaan, chinees en een nederlander. Leuke meiden. We hebben de hele week met een grote bus rondgereden door diverse plaatsen in Thailand. We hebben mega veel tempels gezien, ruines en heerlijk gegeten.

De hitte in Thailand is nog net uit te houden, maar de zweetdruppels glijden over mijn lichaam heen. Het verblijf en de organisatie zijn erg goed. Alles is erg goed geregeld.
Een paar hoogte punten voor mij deze week waren:
-De trip naar de budhistische tempels
-Ik heb gezwommen in een groot meer, er waren maar weinig die dit wilde dus een klein groepje is in een prachtig mooi meer gaan zwemmen. Ik ben erg ver gezwommen in de midden van een prachtige omgeving.
-Een wandeling die ik gemaakt heb waarbij ik uiteindelijk belande in in ruimte met budhisten en mediterende mensen. Ik mocht mee mediteren en eten. Het was erg grappig want zij waren in Thai tegen mij aan het praten en ik weer terug in het Engels. Een bijzondere wandeling waarbij ik zoveel moois heb gezien.
-Een bezoekje aan een apen tempel!
-Mijn weekendje nu in Bangkok (ik ben op dit moment in Bangkok, Siam met vier Fransen meiden uit Parijs)

Mijn dieptepunt:
-Het zien van hoe de olifanten gebruikt worden in het toerisme. Ik zag de olifanten en ik vond het erg mooi om te zien. Na beter te kijken zag ik dat de olifanten diverse wonden op hun lichaam hadden en de mahouts (olifantenverzorgers) grote stokken hadden met erg scherpe punten eraan. De olifanten moesten in een bepaalde positie gaan zitten. Deden ze dat niet dan kregen ze nou ja, ja kan het zelf al wel invullen.... Ook kon er gereden worden op de olifanten. Deze waren vastgezet aan een paal en mochten kleine rondjes lopen met de toeristen. Ik weet niet aan wie de schuld te wijten is...ik denk eigenlijk aan de toeristen. Want immers willen zei altijd alles hebben....

Er was 1 olifant aan zijn voeten en nek vastgebonden..ik heb me nog nooit zo kut gevoeld om een toerist te zijn. Ik heb een foto toegevoegd van de olifanten. Dus bij deze een oproep aan alle please do not join aan deze slechte manier van toerisme! Als je je ogen opent zie je pas hoe slecht het is. Ik heb op diverse plekken in Thailand olifanten vastgebonden gezien, tijgers in een klein hokje aan een ketting. Natuurlijk is het leuk maar we moeten ons af vragen hoeveel het waard is om een mooie foto te hebben...

Ik ben op dit moment in Bangkok, ik heb een fantastisch weekend gehad met als hoogte punt het hardrock cafe in Thailand met life muziek. Zometeen ga ik terug naar Singburi 3,5 uur reizen en vanavond heb ik een busreis van 15 uur naar Umphang door de bergen heen.
Nu dit alles gezien te hebben kijk ik erg uit om mijn steentje te kunnen bijdragen aan de verzorging van de olifanten.

Bedankt iedereen voor alle lieve reacties!!!
Ik heb nieuwe fotos toegevoegd!!

Veel liefs vanuit Siam, Bangkok!!

Arrived!

Sawadie kha(hallo), even een kort berichtje ik ben goed aan gekomen in Thailand. Het is hier echt fantastisch mooi! De verhalen komen als ik ergens een internet café kan vinden.
Ik ben optimaal aan het genieten van alles om me heen, we hebben onder andere een welkomsavond gehad waar Thaise kinderen voor ons zijn gaan dansen als bedank voor het werk wat we gaan doen. Ik moet toegeven ik heb wel een traan weg moeten vegen! Ik heb super mensen leren kennen in de tussentijd. Kortom: not to worry, i am fine!